Witam wszystkich w kolejnym newsletterze. Miałem taki zamiar aby te „listy” ukazywały się co miesiąc, ale jak się okazało, było to tylko moje marzenie, które się nie doczekało spełnienia – zobaczmy jak będzie dalej... Chciałbym się podzielić z Wami wydarzeniami, które obejmą dwa miesiące: wrzesień i październik.

Wrzesień A.D. 2004

Czas września jak wiadomo dla studentów (do której to kategorii również się zaliczam ;) to jeszcze czas wakacji. No, ale nie ma lekko i wrzesień nie był już dla mnie czasem wakacyjnym. Od 1 XI jak przystało na ucznia zasiadłem do ławki, aby podszkolić swój angielski. Letni kurs angielskiego, który trwa trzy tygodnie to kilkuletnia już praktyka w naszym seminarium. Trochę to było na męczące, ale nic nie ma bez wysiłku.

A to część naszej rozszalałej ekipy sawickiej :) (fot. Klemens Ramolla SVD)

Miłym akcentem tego czasu był wypad z dzieciakami z Sawit (wioseczka koło Pieniężna). Byliśmy w Gietrzwałdzie w sanktuarium maryjnym a potem w stadninie koni. Tam mieliśmy ognisko, dzieciaki trochę sobie poganiały, mogły sobie pojeździć na koniach. Mi również udało się pohasać na koniku po ok. 10 latach kiedy miałem podobną okazję. Była to bardzo dobra sprawa ten wyjazd. W ogóle dzieciaki i młodzi z Sawit to ciekawa i ważna część mojego obecnego życia. Od roku jeżdżę na spotkania do nich wraz z moimi współbraćmi. Polecam te spotkania i ich samych Waszej modlitwie. No a jak byście chcieli coś więcej dowiedzieć się o sawickich spotkaniach zapraszam na stronę www.sawity.republika.pl (jest narazie trochę nieaktualna, ale mamy w planie zająć się nią...).

Kiedy jechaliśmy do Gietrzwałdu mijaliśmy wypadek. Samochód po dachowaniu, jeden mężczyzna w kołnierzu medycznym leżał przy szosie a siedzącą pasażerkę już opatrywano. Wyglądało to bardzo niebezpiecznie, ale wtedy wydawało się, że dzięki Bogu wszyscy przeżyli, bo nie zatrzymano ruchu na drodze. Jednak kiedy wracaliśmy tą drogą z Gietrzwałdu w miejscu wypadku gdzie był rozbity samochód młodzi dostrzegli palący się znicz... To znak, że ostatecznie był to śmiertelny wypadek – pewnie umarł ten leżący mężczyzna, którego widziałem leżącego na ziemi. Wtedy jakoś dogłębnie dotarła do mnie prawda o tym jak ulotnym jest nasze życie...

Kiedyś zespół Goldenlife napisał piękną piosenkę po tym jak na ich tragicznym koncercie w wyniku pożaru zginęli ludzie. Refren tej piosenki jest taki:

„Życie choć piękne tak kruche jest,
wystarczy tylko jedna chwila by zgasić je.
Życie choć piękne tak kruche jest,
zrozumiał ten kto otarł się o śmierć...”